Crisisdienst

Crisisdienst

Als een patient client wordt.

ggzcommercienoodhulppolitiekreflectieRoelf Renkema

Ik begeleid al meer dan 2 jaar een kennisje die ik ooit op een cursus heb leren kennen. Ze heeft bi-polariteit als een van vele diagnoses en sinds ik haar ken wordt er aan haar gesleuteld en getrokken. Als buitenstaander kun je alleen maar toekijken. Het GGZ front is over het algemeen niet genegen naar observaties van buitenstaanders te luisteren.

Meervoudige problematiek is moeilijk. Mensen die dat hebben vallen snel tussen wal en schip. Deze week werd het bij haar duidelijk dat ze extreem richting manie trok. In drie dagen tijd stond ze soms wel 3 tot 4 uur aan een druk gebarend tegen me te praten. Meestal nadat er weer iets bij haar binnenkwam in de vorm van een telefoontje, iets waarvan ze schrok, drukke omgeving etc. Na de psychiater op de hoogte gesteld te hebben werd er geprobeerd een opname te regelen maar dat zou niet lukken voor maandag of dinsdag. Als ervaringsdeskundige i.o , heb ik haar opgenomen om haar stabiel te houden tot dan en dat lukte redelijk. Mijn woning is gelukkig erg rustig, ik woon alleen, heb geen tv, een kalmerende omgeving en ik wist haar zo toch te stabiliseren met aandacht en een luisterend oor. Af en toe was er zelfs een twee richting gesprek mogelijk zo. Ze zou extra medicatie (seroquel) krijgen overdag omdat het duidelijk was dat de huidige dosis niet voldeed.

We besloten lopend naar de apotheek te gaan om haar medicatie te halen. Even een frisse neus halen in een overigens rustige omgeving tegen de weilanden aan. Maar in de apotheek barstte uiteindelijk de bom. Vrijdag na 5 uur. Haar recept bleek er niet te zijn. Dit vermoedelijk gepaard met de drukte in de apotheek was voor haar de laatste trigger en ze ging daar in het ziekenhuis zonder gevangenen te maken volledig door het lint. Ik vraag me af of ik me daarvoor verwijten moet maken ondanks dat ze zelf de behoefte had aan gegeven even te willen gaan wandelen. Misschien hadden we het daarbij moeten laten. Anderzijds als ik terug was gekomen uit het ziekenhuis zonder medicatie had ze het waarschijnlijk ook niet meer gehouden. In het ziekenhuis Antoniushove Leidschendam waar de apotheek zit was geen noodpost meer ondanks het feit dat de gemeente voor 70% uit inwoners boven de 40 bestaat, en er moest een andere oplossing komen. Nadat ze gekalmeerd was hebben we bij de receptie gevraagd wat de mogelijkheden waren en kregen we te horen dat we het beste naar de noodopname van MCH Lijnbaan konden gaan. In dit geval de dichts bijzijnde noodopname. 45min verder met de tram. Het is aan mijn opleiding te danken dat dat redelijk lukte ondanks haar angsten op dat moment.

In het volgende ziekenhuis aangekomen, inmiddels rond 19:00 uur, hoorde men ons aan en schakelde zonder veel omhaal de crisisdienst van Parnassia in. Men verwees ons naar de wachtkamer maar ik vroeg om een rustige kamer om haar stabiel te houden, na de vorige aanval vond ik de wachtkamer te druk. Het ziekenhuis hielp ons geweldig en we kregen een rustige kamer, waar ik zelfs het licht kon dimmen, ze kreeg weliswaar meteen weer een aanval maar uiteindelijk heeft de kamer ons enorm geholpen haar de rest van de tijd kalm te houden. De manie zelf was onveranderd aanwezig. Een lange woordenvloed waar niet tussen te komen was. Om 22 uur neemt ze normaal haar medicatie in. Seroquel, Lithium en nog wat andere zaken. Die had ze natuurlijk niet bij zich omdat we dit allemaal niet verwacht hadden. Ik begon om 22:30 verandering bij haar waar te nemen, ondanks de rustige ruimte en betrekkelijke rust bij haar tot dan. Daardoor schoot me gelukkig die medicatie te binnen.

Er vanuit gaand dat op de noodopname zoiets wel beschikbaar is heb ik het personeel gevraagd en men reageerde meteen op het verzoek. Hoewel men geen lithium kon krijgen kon ze wel voorzien worden van iets te eten en seroquel. Dit is geen onbelangrijke waarneming. Blijkbaar kun je er niet vanuit gaan dat op een noodopname alles beschikbaar is wat je in geval van nood nodig kunt hebben. Inmiddels zaten we dus zonder zicht op hulp van de crisisdienst al 3,5 uur op de noodhulppost. Bij navraag bleek dat de crisisdienst het ziekenhuis als 'veilig' beschouwd en andere gevallen voorrang geeft. Daar zit een zekere logica achter die ik begrijp. Maar als een patiënt niet eens de basisverzorging als lithium kan krijgen hoe kan zo'n plek dan als veilig beschouwd worden?

Rond 1 uur arriveerde een van de twee teams die heel Den Haag en omstreken moeten helpen om de situatie in ogenschouw te nemen. Ze was net dankzij de seroquel van het ziekenhuis een beetje weggedommeld op een bankje die in de ruimte stond, en reageerde in eerste instantie wat verdwaasd. Ik gaf hen mijn observaties van de afgelopen uren en nadat ze zich onderling beraden hadden was een bed snel geregeld tot mijn opluchting. De volgende shock was dat ze geacht werd zelf naar het crisiscentrum te gaan. Ik heb haar met grote tegenzin in een taxi moeten zetten. Ik had zelf financieel geen optie om haar daarin te begeleiden.

Zelf voelde ik me als haar mantelzorger ook aan mijn lot over gelaten. Geen gegevens genoteerd niet gevraagd hoe ik me voel. Inmiddels 1:45 gingen er geen bussen of trams meer en was ik aangewezen op de nachtbus waar je een speciale kaart voor moet kopen. Ik had geen cash dus heb eerst een automaat moeten zoeken en was uiteindelijk om 4:00 uur thuis. Moe boos en uitgeput. Hoe is dit in godsnaam mogelijk????? Blijkbaar had ik allerlei verwachtingen die in mijn ogen redelijk zijn maar waar blijkbaar niet aan voldaan kon worden.

Waarom was het recept er niet? Waarom was er geen noodartsenpost? Waarom was er geen medicatie in het ziekenhuis? Waarom is dat dan een veilige plaats? Waarom duurde het zo lang? Waarom moest een patiënt die opname rijp is zichzelf verplaatsen? Waarom werd de mantelzorger in de steek gelaten? Dit zijn vragen die ik als ervaringsdeskundige i.o stel.

Ik heb hieruit lering getrokken. En hoe moeilijk dat ook mag zijn zou ik een volgende keer de crisisdienst zelf bellen. Voor Haaglanden binnen kantoortijd: 088 357 10 57 - buiten kantoortijd: 088 357 10 20 en vervolgens thuis afwachten. Met maar twee teams van 2 pers. voor dit hele gebied is de indicatie voor beoordeling dezelfde dag. Of een uurtje later zoals in ons geval. De receptie van Antoniushove heeft het ongetwijfeld goed bedoeld, maar het advies de noodhulp op te zoeken pakte verkeerd uit. Daar worden gebroken benen geheeld en geen gebroken geesten.

Ik wil me niet voorstellen hoe dit was afgelopen met een begeleider die niet enigszins opgeleid was geweest. Ik zie vaak dat dit soort dingen heel snel acuut kunnen worden. Daarom heb ik ook grote moeite met de wachttijden van de crisisdienst of de noodopname. Waar we enthousiast bezig zijn gegaan 'bedden af te bouwen' komt nu volgens mij de rekening. In hoeverre kan mijn bankstel een bed in een noodopname vervangen, want blijkbaar zijn er toch bedden nodig die er niet zijn. Als ze er weer uit komt ben ik er weer voor mijn vriendin, als onbezoldigd en vrijwillige mantelzorger. Voor de hulpverleners meestal wat onzichtbaar en soms lastig. Gelukkig komt ook daar langzaam verandering in Website Regel hulp

En toch blijft er een hoop te verbeteren willen we een echte participatie maatschappij.

Blog Comments powered by Disqus.

Vorige BerichtVolgende Bericht